رویا های تنهائی

تا  ابد هـــــم نَفست مـــــــی مانم

من هــــــمان بنده ی  در فـــــرمانم

ســــــرخوشم زین همه بی سامانی

وه که ایـــــن عشــــــق بشد درمانم

نکـــنـــم قصـــــــد رهائی زیـــن  بند

که نه مســـــــتم . که ز بد مـــستانم

نیـــــــستم درپـــــــی رســـوائی تو

مـــــی گـــــــدازم بــه ابد خنـــــــدانم

عشـــــــق اینســـت که سوزد زدرون

من بــــــراین درد بود ایمـــــــانــــــم

آتـــــــشم  راه به جــــــــائی نبـــــرد

این چنـــبن است که ســــــوزد جانم

تا نفــــــس در دل مـــــــن مــوج زند

چون "رســــــا" مرثیه بــر خودخوانم