هرچه شب میگذزد  ،  لذت غم بیشتر است

هرچه   آتش بشود   تند  تـبش بیشتر است

اینهمه درد  که بردم بجهان من شب   و  روز

درسکوتِ دلِ شب، لذت   تب   ییشتر اسـت

چون  شب   آید، دلِ  من همـچو  کبوتر  گردد

هوسِ   بال زدن ،    نالــه زدن بیشتر اســــت

من بشب همچو   غباری بشوم   نرم وسبک

پرکشیدن  به سر   بامِ    هوس بیشتر است

نیست  آگه  کسی از  آتش ســـــوزندهء  دل

شهدوشیرینی هر عشق بشب بیشتر است

میروم   در خود و   مدهوش خیالات   شـــوم

چون کسی نیست کنارم هنرم بیشتر است

جرأتم   نیست به گویم غم   دل را به   عیان

لاجرم حرمت این عشق بشب  بیشتر است

وای اگر شب برود ،  روز بگـــردد  همه  عمر

رنج   در  سینه ء تب دار   دوصد بیشتر است

گر چه  عاقل بخورد غم که چرا  زود گذشت؟

ای"رسا"رفتن شب دردوغمش بیشتر است