رویا های تنهائی

دلم مشکن شکست دل ،هنر هرگز نمی باشد

هنر داد اســـت ، بیدادی هنــر هرگز نمی باشد

زســــوزاندن چه حاصــــل جز نبودن جز نیاسودن

بدســـت باد بســـپردن هــنر هرگز نمی باشـــد

مرا دیــــدی ببستــــی چــــشم بر بود و نبــودمن

نــــدیدن صـــــورت یاران هنــــر هرگز نمی باشـد

چــــو شاخ تر زبادِ نِخوتت،آتـــــش به جان مانـــدم

زدن شــــعله به هر خرمن هنـــر هرگز نمی باشد

بــرو فریاد کـــن ، بامن چه کـــردی اندرین ســودا

خــــوری گر خون عاشــــق را هنر هرگز نمی باشد

هنــــر آنست یاران را دهی از عــــشق خود کامــی

فــــغان از کس در آوردن هـــــنر هرگز نمی باشــــد

"رســـــا"گفتا مرنجـــانم که من گمگشته ی خویشم

چنـــــین با خشک و تر کردن هــــنر هرگز نمـــی باشد