رویا های تنهائی

به آن آتش که در دل میفروزد

به آن داغی که آتش میفروزد

به ســــــوهانی که بر جان میــزند چنگ

به چـــــــشمانی که از غــــــم میفروزد

به آن دیــــوانه کز دل میگــــریزد

به آن عشقی که جان رامیفروزد

بـــــــــه آن آزاده ی ســـــــر داده بر بـاد

به آن بـــــــی تاب کـــــــز تــــب میفروزد

به آن روزان چون شبهاسیاه است

به آن شب کآسمان را مــیفروزد

بـــه آن رویـــــــای زیبـــــــای شبـــــانـه

هــــــمان رویا که شـــــــبها میـفــــروزد

به آن برقی که میغردشبانگه

که خرمن را به یکجا میفروزد

بـــه آن درد و خــــــیالِ خانمانــــــــســـوز

کــــــــه شعــــله بر زند چــــــون میفروزد

به آن دردی که گل راکرده گلگون

که شبنـــــم از غم گل میفروزد

نــــــــــداردحـــــــاصـــــلی نــــالیـــــــدن ما

خـــــــدا خـــــود این جــــــهان را میــــــفروزد

"رسا"شددیده اش خونابه ی غم

چـــــرا غم ســــــینه ها را میفروزد