رویا های تنهائی

آتش مزن به کلبه ی تاریکِ مرده ام

آتش مزن به پیکر درهم تکیده ام

آتش گرفته را تو دگر آتشش مزن

دیوانه را به بند و به زنجیر کی کشند

ازدست رفته ام

تو دگر بد ترم مکن

آبی بزن که

جان و تنم گُر گرفته است

آتش مزن براین تن رنجور، عاقبت

ترسم شوم چو خاک و بریزم به پیکرت