رویا های تنهائی

بر سر عشق تو آتش بزنم بر دامن

کانچنان آتــــــش سرخی که زند بر خرمن

سوزم و ،خندم و، گریم که شوم شهره ی شهر

چو مــــــن آشفته و شیدا چه کـــــسی دیده به دهر؟

من زخودرفته برون تا به تو شاید پیوست

گرچه دانـــــم که به امـــید نباید به نشست

تاکــــــــه چشم بازنمودم تو دل از مــــن بردی

پیش هر ناکــــــس و کــــــس خاطر مــــن آزردی

از خدا روی به بتخانه و بت آوردم

مستحقم که خوداینگونه ، به خود بد کردم

در رهــــــــت دین ودل خویــــــش بکردم قربان

دوستــــــان غمزده زین عشق،حــــــریفان شــادان

منِ بیچاره چنان غافل و نادان بودم 

انــــدرین کوره ره عــــشق شتابان بودم

که هــــــمه هستی خــــود در ره جانان دادم

سخـــــــت بود دادن جان، لیک من آســـــان دادم

گرچه بایدکه پشیمان شوم ازکرده ی خویش

یــــــا نیارم به زبان نـــــــام تو ای کافر کیــــش

آنچــــنان عاشق عشقم که"رســـــــا" میــــــــدانــد

حــــــــــال هر سوخـــــــته دل ، سوخـــــــته دل میــداند