دل به دنیا دادم و ،دنیا به مـــــــن انـــــــدوه داد

سینه راازمن گرفت ،جایـــش غمی چون کوه داد


چون بدریادل ســــــپردم گم شــــدم اندر خیال

درمـیان مـــــــوجِ غمها شـــــد شکسته پرو بال


آشـــــــــنائیها بلای جــــــانِ بیمارم شــــــدند

دردهای بیــــــــکرانم باز غـــــــمخوارم شـــدند


هـــــــمرهی هرگزندیــــــدم اندریـــن راه دراز

اندرین سوداشدم چون نغمه ی بشکسته ساز


ســـــــینه را بشکافتـــــــم آمد برون دنیای غـم

غـــــم بــــــرون آمد ز سینه در دم و، در  بـازدم


خـــــسته گشتم بسکه نالیدم من از دنــیای دون

تاکــــه نالیدم،بــــه دستم داده او جامــــــی زخون


داده ام برباد ایــــن دنـــــــیا و آن دنیای خویــــــش

نـــــی دگر آئیــــــن مانده دربرم نــــــی حُّبِ کیش


آنـــــکه مــــــیسوزد دلش داند چه باشد حـــال ما

شایــــــد او پرسد گـــــهی حال و گهی احــوال ما


مــــن ز دنیا ناله دارم نــــــی ز دســـــت این و آن

آتــــــــشی دارم که میـــــسوزاندم تا پای جـــان


راحـــــتی ترسم نــــــباشد بعدِ این دنـــــیا دگر

خنــــــده دارســــــت کار ما ، آنـــگه بیا ما را نگر


تا به کی باید"رســــــا" درحــــسرت و در سوزبود؟

چون عــــــروسِ خیمه شب بازانِ دســت آموز بود؟