نهـــفــــتن نگفتن شــــــده رای مــــن

درآئیـــــنه اکــــــنون شـــــده جای مـن


زتــــــرسم نیایـــــــم زخـــلوت بـــــرون

کـــــه آتــــــش بگیــــرد ســـرا پای من


تنـــــی رنج دیــده دلــــی پــر زخــــون

شـــــده خــــــفته در سیـــنه آوای مــن


نـــــدارم امیــــــدی به فریاد خویــــــش

به گـــــوش چه کـــــس میرسد وای من؟


بــــــریـــــدم زدنیــــــا و دنــــــیائــــــیان

مــــــــراهـــــــست وحــشت زفردای من


بـــــــه تنها شدن خــــــو گـــــرفــتم ببین

که پیــداســـــــت دردم ز سیــــــمای من


زبـــــس کردم از خـــود شکایت به خـویش

نباشــــد به جـــز خویــــش دنـــــیای من


"رســــــا" نالــــــد و  گوید انــــــدر غــــزل

نیـــــاید صــــــــدا دیگـــــــر از نـــــای مــن