ندارم شــــکوه ار دلــــــــداده ی خویـــــش
که حسرتها کشیدم از دل ریش

هــــــــمان بهتر که در عـــــــزلت نــــشینم
بـــهر جا بنـــگرم خود را ببینم

غـــــــم خــود را به تنـــــــگِ سیــــنه گیــرم
درآن خــــلوتکده با او بمیرم

بمــــــیرم همـــــــچو قو در خلـــــوت خـــویـش
که دنیا داده زهرم یا زده نیش

چــــــرا با ایـــن عــــــــدو بایــــــد بـــــــسازم؟
که بـــا او اندرین بازی ، ببازم؟

بگـــــوید عــــــــقل باید گـــــــوشـــــــه گــیرم
مرا تزویر دنــــیا کرده پیرم

مــــــــرا در زیــر پایــــــــش خــــــــاک کــــــرده
ز ارزش چون خس و خاشاک کرده

نــــــــدارم دل که امــــــــیـــــــــدی بـــــــکارم
بجز مـــردن غمی دیگر ندارم

"رســــــــــا" گشتست آتـــــــش ســـر  به پایش
زده زخم و نمک پاشیده جایش