رویا های تنهائی

مــــــرا با خویش تنـــــــها می گــذاری

که تا هستم بســــــــــوزم با دل خویش

نمی دانی چه حـــــــــالی دارم امـشب

خیالم هـــــــــست اندر عــــــالم خویش

چـــــــه حاصل داشــــــــت آخر آشنائی؟

مـــــــــرا ســــوزانده ای در ماتم خویش

دلم بی تاب و لـــــــــب خامــوش و رسوا

چنـــــــین کــــــردم تو گوئی با تن خویش

بســـــــــوزانم که این  ســـهمم زدنیاست

که هرکــــس را که خود زد ریـشه ی خـویش

زحسرت روز و شب نالان چه سود است؟

چه تــــــدبیری بود خــــود کرده را خویش؟

"رســــــــا" بشکن قفـــس را خود رها کن

که هرکــــــس خود بباید رســــــتن خویش

گیتی رسائی