رویا های تنهائی

ای داد ز بیداد.زبیداد. زبیداد

یارب توکجائی؟

که بگوشت نرسد ناله و فریاد

بیداد ز ما برده همه توش و توان را

بشکسته زما پشت و بُریدست زبان را

گویند که باید به بدو خوب بسازیم

تاچند درین دهر ببازیم وببازیم و ببازیم؟

گفتی زعدالت به جهان یکه نمائی

چون درگه تو نیست دگر ملجاء و جائی

ما هم به تو رو کرده و امید ببستیم

عمریست به امید و به امید و به امید نشستیم

بگذشت همه عمر و نشد هیچ نصیبی

گویا که درین دهر نبودیم و ندیدی

صدپند و دوصد قصه و افسانه شنیدیم

گفتی تو چه بسیار ولی ما نپذیریم

هروعده که دادی زسر لطف چه بسیار

دیدند  ولی ما که ندیدیم جز ادبار

گویند نکن شکوه که کفر است . خدایا

دیگر نبود طاقت از بیش . "رسا" را

#گیتی_رسائی