رویا های تنهائی

تاخــورد سر    به لحد    باز ترا   میجویم

مینویسم به خدا  ،  بادلِ      پرماتم و درد

تا  بُوَد   جان  به تنم  باز ترا     مـــیجویم

منع من کس نکند این همه فریادو  فـغان

دردلِ  شـــام و   سحر  بازترا   مــــیجویم

لذتی نیـــــست مـــرا دیدن و  بوکردن گُل

در گلـــــستانِ جــــــهان بازترا  مـــیجویم

تن من زاینهمه ماندن بجهان طرفه نبست

تو  شدی دشمــن جان ، باز ترا   میجویم

آتـــش اَر  شــــعله کــشد از بدنِ پر دردم

اندر  آن شــورو   شرر    باز ترا میــــجویم

نَبُوَد همچو منـی بی سروســــامان لیکن

گر شـــــوی خار به جان   ، باز ترا میجویم

بنشین دربَرم و جانِ"رســــــا" بـازســــتان

عمــــردارد چه ثـــــمر؟ باز تـــــــرا میـجویم