رویا های تنهائی

شب فراغ تو ما را ز بی وفائی کشت

تو غافلی و مرا خواب و  خوش خیالی کشت

تورا بخواب که میدیدم عاشقت بودم

سحر که چشم گشودم مرا سرابت کشت

نگاه ِ من بتو بودو نگاهبان تو بود

ربود از من غافل ترا فراغت کشت

چه خوش خیال ، مرا دردل تو راهی هست

تودردلت دگر ی بودو اشتیاقت کشت

رهی نبود مرادر دردل هوسبازت

گناه ازتو نبودست آن نگاهت کشت

چه جاصلی زهمه دردها که من بردم

تو غافلی و مرا غفلت مدامت کشت

دلم زطرز نگاهت هنوز می سوزد

عجب مدار مرا حسرت وصالت کشت

مرا ببین که چه سان در فراغ میسوزم

ترا"رسا" به خدا درد بی نشانت کشت