رویا های تنهائی

شــــــراب را نبود قدرت خموشـی ما

حریف ما نشده کس به باده نوشی ما

میـــانِ باده پرستان همیشه هوشیارم

همیـــشه حرمت اهل طرب نگه داریم

میــــــان جام و قـــدح ما پیاله اندازیم

میـــــان جام به دستان بخویش میناریم

تمــــــام هستی ما بـــود باده نوشیدن

شدیم ساقی و ساغر سپس خروشیدن

نبـــــود همچو "رسا" همصدا دراین سودا

که مــــست تر زهمه بود ، درمیــــانه ما