رنگ مهتابی من طـــعنه به مهتـــــاب زند

تـــــا سحر دیدهء من بـــررخِ مـــن آب زند

شاهدی نیـــست که تا عقدهء دل وا بکنم

غم هـــــجرانِ تو سنـــگ،برمنِ بی تاب زند

منکه میسوزم ازین تب نکنم شکوه به کس

هرچه رنگ است برین دیدهء بی خواب زند

رنجــــها بردم ازین عــشق و ندیدم ثمری

خادمِ عــــشق دوصد طعنه به اربــاب زند

چون "رسا" نیست دگر درکف ما غیراز هیچ

کو حریفــــی؟ که تواند سخـــنِ نــاب زند؟