رویا های تنهائی

بمـــــانند خراباتــــــی، دلــــم بود

فقــط بود و نبودی مشــــــکلم بود

کســـی در آن میان یادش نمیکرد

کســـــــی دیوانه و زارش نمـیکرد

به ســـــوز کس نبودش آشنــائی

نبـــــود آگه ز هجران و جــــدائی

برای خویــش گویا  عالمی داشت

نه دردی،نی غمی،نی ماتمی داشت

سحر خورشــــید یارش شام مهتاب

ته تابی داشـت،نی میگشت بیتاب

مثـــــــال روز و  شـــــب آرامِ آرام

زمیـــن بودو   زمانش نـــــیز درکام

ولــــــی یکـــــروز پای عشق واشد

همـــه آرامشـــــــش یکدم هبا شد

چو  شـــــام تیره گردید آفـــــتابش

توانــــش رفت و،رفت از دیده تابَـــش

خراباتــــــش پر از گلـــــهای غم شد

ازیــــــن بار گـــران یکبــــاره خم شد

نگاهـــــش پر شد از رنـــج و غم و درد

بـــــشد خورشیدِ جانش آهنی سرد

خــــزان شد آنهمـــــه ذوق بــهارش

به تــاراجِ خــــــزان شد برگ و بارش

بـــــشد همسایه اش جغذ شباهنگ

دلـــــش میزد به تارِ سینه اش چـنگ

چنان آتـــش بـــــــزد بر آشیـــــانه

دگـــــر هرگز نبـــــود از او نـــشانه

"رســــا" اینست عشق خانمانسوز

ز اول ســــوز ،باشــــد آخرش سوز