منکه تنها با خودم ســـر میکنم

با غمـــــم گوشِ دلم کر میکنم


خسته شد دل بسکه من نالیده ام

پنجه بــــــر دیوار دل ســائیــــده ام


کوهساران. بیشه زاران. کو کجاست؟

آشنائی نیســــت اَر  باش  خداست


من به تنـــــهائیِ خود خو کرده ام

جای گلــــها درد را بــــو کرده ام


 سینه ام شــد جایگاه غصه ها

زندگانی شد برایـــــم قصه ها


در درون خویش پیچیدم چو مار

از غمِ هرکس شدم زار و  نزار


بسکه دیدم غم بجانِ این و آن

تلختر از زهـــــر شد آبِ دهان


هرچه سال و ماه شـد افزونترم

بیشــــــتر آتش گرفت بال و پرم


دوری و هجران و بی کس سوختن

بی گنه در آتشـــــی  افروخــــتن


هرچه مـــــی نالم ندارد آخری

در کنارم نیست جز چشم تری


زین سبب باشد"رسا" دلسوخته

خشک و تر باهم در اینجا سوخته