رویا های تنهائی

با ماه به گفتگو نشستم

پیمانه ی می زدم شکستم

یاد تو ز خویشتن دَرَم کرد

مرگ دل خویش باورم کرد

دل دادم و دل گرفتم آنگاه

افسوس که تو نبودی آگاه9

گفتم که چه ها ز دل کشیدم

زینروست که دل ز دل بریدم

بنشسته به سر غبار پیری

درمانده شدم چنان اسیری

دیدم که به پشت ابر ماهست

چون دید که حال من خرابست

از درد من آسمان خبر شد

او نیز ز خویشتن به دَر شد

باران غمش ز ابر بارید

گویا غم من به دیده اش دید

دیدی تو "رسا" غمت گران است؟

بیرون ز تحمل جهان است 

#گیتی _رسائی