چه حالی داشتم

 

با نگاهت خوش خیالی داشتم

 

تو چه میدانی چه حالی داشتم

 

برق مژگانت مرا بی تاب کرد

 

وه عجب بین من چه فالی داشتم

 

 

آتشی سوزنده هستم

درمیان سوزهایم میزنم من ساز خویش

 

می پرم اندر میان درد با پرواز خــــویش

 

آتشی سوزنده هستم من میان دوستان

 

سازها من می نوازم با غم آواز خویش

 

 

هیچ اندر هیچ

 

رشته های عمر را بیهوده بر هم بافتم

 

لیک در بیهودگیها خویشتن را یافتم

 

حاصلم جز هیچ اندر هیچ نیست

 

این خراب آباد را من ساختم

 

سزای من

 

ســــــــــــزای من از این غفلت هـــــــــمین اســــــــت

 

ندانــــــــــــستم که پیری در کمـــــــــــــــــین است

 

کنــــــــــــــــــون باید بســــــــوزم یا بـــسازم

 

چــــــــنین آخرسزائی کمـــترین است

 

میبرد عشق مرا

 

دانــــــم که زدست می برد عشق مرا

 

تا مرز الســـــــت مــی برد عشق مرا

 

آوه که گریز نیست زین هندوی مست

 

این گونه ز هست می برد عشق مرا

 

ویرانه کند شــــــــراب هوشــیاران را

 

تا غایت پســـــــت می برد عــشق مرا

 

هــــــــرگونه هــوس بود به دیباچه ی دل

 

با تــــــوسن مــــتست می برد عشق مرا

 

ســـــــرمستی من نباشـــــدازمستی می

 

آنجا که خوشـــــست می برد عـــشق مرا

 

دل داده ام و ، نــــــــباشدم راه گــــــــــریز

 

با بیـــــم و شکـــــست می برد عشق مرا

 

مــــــــن عاشق بی نصیــبم این است عجب

 

بازم ســـــردست می برد عـــــــشق مــــــرا

 

گـــــویند که خویش را مــکن بــــــرده ی عشق

 

چــــون هـــــــور پرست می برد عـــشق مرا

 

هــــــرگز نکند ملامتـــــــــم پــــــــیر مغــان

 

چـــــــون جام بدست می برد عــــــشق مــرا

 

تا همــچو "رســــــــا" شـــــــوم درین راه فدا

 

آنجا که گســــــــست می برد عشـــــق مرا