خوشا به حالت

خوش به حالت نازنینم با چنین حالی که داری

بی خبر ار کار دنیا، باکسی کاری نداری

شادمانی ای عزیزم ،کی تودانی حال من را

همچون مرغان بهاری در گذاری یا فراری

دل به دریاداده ای از قید هستی وارهیدی

هرچه می بینی زدینا ،گوئیا اصلا ندیدی

نیستی گویا در این دنیای پست ناهماهنگ

با خودت در هر زمان، چو من نداری تو سر جنگ

روزگارت را به شادی، بی خیالی میکنی سر

کی دلت در کُنج سینه چون کبوتر میکشدپر

داستان عاشقی را شاید از جائی شنیدی؟

از برای خود چنین رنجی به جانت کی خریدی؟

نیست دنیا جز گذر برشام و بر روزو سحرگه

همچو رودی میروی بی سایه و بی درد و در مه

کاش بودی همچو من دیوانه و فارغ ز دنیا

ای"رسا" حسرت بود یکدم چنان بودن در اینجا

دگر حسرت ندارم

لب لعلی دگر حسرت ندارم

نگاه عاشقی ،باور ندارم

هوس دارم به سر اما ،دریغا

هوای دوست یا دلبر ندارم

دلی خونین درون سینه ام هست

ولی از خون دل ،ساغر ندارم

شکیبا نیستم،دل مرده ام من

بجز غم هیج همبستر ندارم

چنین داغ دلی ،کس باورش نیست

نه اول داشتم،آخر ندارم

چه فرقی هست بین بود و نابود

زنابودی رهی بهتر ندارم

"رسا" امروز را فردا به پندار

چو تو منهم دلی خوشتر ندارم

دریای خیال

دیــدی که چه سان ز عشق تو مـــست شدم؟

گر نیــــست بُدَم به عشـــق تو هست شدم؟

دیـــــدی که ز عـــشق تا به  مستی رفتم؟

عاشــــق که شدم به می پرستی رفتم؟

دیــــدی که چــگونه عشق زنجیرم کرد؟

خونِ دلم او خورد و ، نمک گیرم کرد؟

دیدی که شراب عـشق مدهوشم کرد؟

چون برده شدم که حلــقه در گوشم کرد؟

دیــــدی که بـــه یک نگاه رفتــــم از دست؟

بـــــردیـــــده هـــــزار داغ از دل بنــــشـــست؟

دیـــــدی کــــه ســـــراب بــــــود دریای خیـــال؟

دیـــــوانــه شـــــــدم ز آرزوهــــــای محـــــال؟

دیـــــدی که دلـــــم نــــشد ازین بنــد رهـا؟

از عـــــاشقی و عشــــــق نکرد او پـــروا؟

دیدی تو"رسا" شدی دل آزرده ی  دهر؟

زین آتـــش و این عشق بسوزی آخـر

داغ دل گل

هـــرکس که ترا دید نــشد همدم گل

بـــر روی دلـــم نشـــسته داغ دل گل

در آیـــــنه چون نظر کنی بر رخ خویش

آگه شـــــوی آنـــــزماــن زداغ دل گل

افسون عشق

ببین رُخ کردم از بهر تو گلگون

به این عشقی که میائی تو اکنون

نگاه خویش بر در دوختم من

بدور انداختم رخسار محزون

به دل امید دیدار تو دادم

زدم بردردِ دلهایم شبیخون

نگفتم پیشتر با من چه کردی

نگفتم دیده ام کردی تو جیحون

نگفتم با رقیبانم نشستی

مراکردی مثال بید مجنون

نگفتم ،دل ندادی هر چه کردم

چنین کردی.که گشتم خُردوداغون

نگفتم رفتنت آتش مرا زد

زهجرانت شدم نالان و دلخون

نگفتم مرگ را دیدم به چشمم

سرشکم گشت همجون رود کارون

ولی گویا دلِ تو رام گشته؟

"رسا"کرده دلت را شاید افسون

جفا کشیده

ن

انتظار

ار یاد نرفته ای تو ، برگرد

تا داغِ دلم نگشته است سرد

برگرد ببین چه زار گشتم

بایاد تو بی قرار گشتم

تاکی تو مرا به هجر سوزی؟

با تیغ جفا لبم بدوزی؟

دردم تو ندیدی و گسسنی

در بر همه خاطرات بستی

دل داده ام و ،دگر نگیرم

آن نیست دلی ،که پس بگیرم

تاچند به حسرتت نشینم؟

رویا شوی و  بخواب بینم؟

من خسته ترم از آنچه دانی

حال دل زار من ندانی

هرلحظه "رسا"در انتظار است

بهتر تو بگو از این چه کار است؟

دل مرُده

تا کی هوسِ سوختن ما داری؟

دل بردن و افروختنِ ما داری؟

آنگونه مرا به آتش افروخته ای

تا شکوه کنم به آتشم سوخته ای

آشفته ترم زموی آشفته ی تو

دل مُرده منم،عاشقِ دل مُرده ی تو

هرکس که مرا دید ترا نفرین کرد

داغِ تو مرا هم سخنِ پروین کرد

افتاد دلم که دل زتو بر گیرم

کو چاره؟ که من با دل خود در گیرم

هربار ترا دید چو مجنون لرزید

گوئی ز گُلستانِ رُخَت گل می چید

اماچه کند "رسا" که بی تاب شده

هر رشته که کرد . طعمه ی آب شده

غمخوار

مرا درد آشنائی بینوا کرد

زِ خیل بی غمان من را جداکرد

شناسم زهرِ دردو سوزو حرمان

همین آتش زند بر جسم و بر جان

دل دیوانه را غم مبتلا کرد

به طوفان بُردو پابند بلا کرد

غم هر کس بشد آویزه ی دل

همین کار دلم را کردمشکل

دلم میخواست چون پروانه بودم

کنار گل و در گلخانه بودم

ویا در آسمان مست و غزلخوان

به بالم می نشست صد قطره باران

چنان فارغ زاوضاع زمانه

لبم پر بود از صدها ترانه

ولی اکنون"رسا" دل مرده ای تو

غم هرکس که دیدی خورده ای تو

پروا تو مکن

تخت آرزو

بادلـــــــم بر روی تخــــــت آرزو

می نشینم میکنم مـــــن گفتگو

با خــــیالت شب به پایان میرسد

درد هم آنجا نـــــــدارد رنگ و بو

دردها را پیـــشش افشا میکنم

پیـــــــش شب گویا نــدارم آبرو

گوش مـــــیدارد مدارا میــــکند

صبر مــــیزیزد به جامم از سبو

تا به کی نالی "رسا" خاموش به

هرچه داری در دلت ، هر جا مگو

آتش نگاه

توآتش بودی و من سوز آهم

بـجزتو من ز توچیزی نخواهم

به فــــکر آخرِ کار ِ خودت باش

که ترسم گیری آتش از نگاهم

مست و مغرور

ندیدم هیچکس اینگونه سر مست

دلی را بشکند گوید همین هست

بســـوزاند فرو پاشـــــــد جــهانی

نــــــباشد اگـــــه از درد نهــانی

زدســــــــتِ دیده میگفـــتند فریاد

ولـــــی ای داد از دست تو بیــداد

چــــــرا اینـــــگونه درد آموز هستی؟

بـــهر دل میرسیدی می شکســتی؟

مـــــگر باشـــد گـــنه دل برتو بستن؟

تــــو اســــتادی به دل از هم گسستن

فـــــلک ایــــــکاش بود آمـــــوزگـــارت

که میــــــاورد دمــــــار از روزگــــــارت

چرا اینـــــگونه باشی مســـت و مغرور؟

چـــــرا باشی زرسمِ عاشــــــقی دور؟

"رســــــا"را کُشت این رسم و رسومت

سیــــــه بازار باشــــــد آســــــمونـــت

از یادم ببردی

سر به سر رنج است

سرودم صد غزل

نشانم داده ای درد و دوا را

نــــکردی حال و روزم را تماشا

نپرســـــــیدی چرا آتش به جانم

چرا اینــــگونه بی نام و نشـــــانم؟

ببـــــین بی برگ و بـــــی بارم تو کردی

خــــراب و داده بر بــــــادم تـــو کــــــردی

خیالت را به رویا ها سپردم

ازیـــــن دیوانگی سودی نبردم

ســــــرودم صد غزل هـــر بار هربار

پشــــــیمان گشته ام آخر از ایــن کار

تــــــو کردی عشــــــق را اینگونه انــــکار

نـــــکردی میـــــل دیــــدارم تــــــو یــــکبــار

برو دیگر مبر ازمن تو نامی

"رسا" را کشت این عشق نهانی

پرده صد رنگ

امشب به تنم درد به استخوان رسیده

این بار گران پـــشت مرا سخت خمیده

این زخم که بر جانِ منِ خسته زده چنگ

بر صــــــورت من پرده صــد رنگ کشیده

میـــــسوزم و پنهان کنم این راز ز اغــیار

خـــــون جای سرشک بر رخ بیمار چکیده

همــــــدم نتواند بکشــــد بارِ غمــــم را

خـــــاریست که بر این تــن تبدار خلیده

دردی که کـــــشیدم نتــــوانم که بگویم

تا دیــده ام این درد، چو من کس نکشیده

ای کاش"رســــا" کاش نبودی تو به دنــیا

این مــــار تنم را زدو صـــــــد جای گزیده

عاشقی کن، عاشقی کن ، عاشقی

کــاش میشد بــاز گردد آن زمــان

باز گردد تا شوم شاید جوان 

ســـــر بگیرم روزگار عاشـــــقـی

فارغ و غافل زحرف این و آن

چارفصل ســـــال باشــــــد نو بهار

بشکفد صد گل بهنگام خزان

عبــــــــرتم باشـــــد ز  ایام قدیـم

نگذرم از عشق و بردوزم زبان

این چنین گر شد جهان گـــردد بهشت

میخورند حسرت به روزم بی گمان

گـــــرچه در چـشم خلایق باطلـــــم

لیک باشد این جهان بَهرم جنان

میخــــــــرم من لحظه، جای ســـالها

تانباشم نادم. همچون این زمان

تــــابه کی باید پشیـــــمان زیستن؟

آتش دل رانهان داری نهان

عاشقی کن ،عاشقی کن،عاشقی

تانباشی چون "رسا" آتش بجان

خوش خط و خال

درخانه ی دل از توو عشق تو خبر نیست

چنگ و رباب

ما درگذر عشق همان مست وخرابیم

پاکیم و مطهر ،بمانند  شــــــرابیــــــم

از مامگذر مــاچو کتابیم که بـــــازیــــم

در بزم شما مابمثل چنگ و ربــــابیـــم

تو نـو گل خــــندانی و ما خار مغیــلان

در سینه نداریم غمی، ما چو سرابیم

تاچند زنی طعنـــــه بما پیــش رقیبان

گفتی که تو دریائی و، ما قطره آبــیم

پرســــی تو اگر حال خـراب ِ دل مـارا

اینست جواب ِ تو که ما داغ و کبابیم

ایوای "رسا" رفت زدستت دل رسوا

گفتی که نه آبیم،که ماهمچوحبابیم

دلبستگیهای دروغینت

شکایت دلِ من

دیگـــر نبود تـــوان دوری

تا کی بکنم چنین صبوری؟

بشنو تو شکایتِ دل من

در چشمِ تَرَم نمانده نوری

رفتی و همیشه در خیالی

هرچند که لـــذتی مــحالی

دیوانه نییم زعشق مستم

پرسم ز خودم که در چه حالی

تاکی به تقاضای نگاهت؟

یا دیدن روی همچو ماهت؟

خون در دل و دیده ام بغلطد

از سوزِ نــــگاهِ گاهــــگاهت

دارم که هوس ترا ببینم

از هر نگهت ستاره چینم

اما چه عبـــث خیال دارم

تو مــاه و  من آدمِ زمینم

دیوانه تــرم ز هرکه دانی

در سینهء من تو جاودانی

 جز بر تو "رسا" نظر ندارد

هرچیزکه خواهیش بخوانی