مرده پرست

بانگاهی دل مــــــن رفت زدســـت

اندرین سینه غم عشق نــشست

مـــن نگفتم عـــــم دل را   با کس

تا کمر زیـر چنیـــن غم بــشکست

لب فرو  بستم   و خود   سوزاندم

لیک اکنون شـــده ام مرده پرست

برســـــر گور دلـــم   بنــــشستم

سرنوشت است مرا  تا  به الست

کاش می شد که مرا چشم نبود

یا که در  دَهر  نبُد دیده ء مـــست

تــا بـــــه سوزاند  و   آتش بــــزند

هرکه رادیده به چشمانش بست

گرمی دیدهء   او کـــــشت مـــرا

برد ازدست مرا هرچه که هست

من شنیدم که زمن بیـــش بُدند

که ازین دیده نیارست گسست

گو چه سودی که دگر ناله کنم؟

چون"رسا"رفت وبه فانی پیوست

دادِدل

عشق من اینست که یارم توئی

گاه به گاهی به کنارم توئی

عشق من اینست که دیوانه ام

شمع   بُدم حال چو پروانه ام

سوخته ام ، سوخته ام  تا به پا

تانشوم لحظه ای از تو جدا

دردترابادل وجان می خرم

سینه خود بهر غمت میدَرَم

هستیِ من نقدکف دست توست

بودو نبودم همه پابست توســــت

تا به فلک بـــــسته به یـــاد توأم

یاد  چه باشد؟که نـــــــهاد توأم

دل چوبدادم دگرم هــیچ نیست

را ه مرا هیچ خم و پیچ نیــست

تابه ابدعشق   تو دارم بــــه دل

داد  اگر هــست بــــَود   دادِ دل

عاشقم و   عشق مرا زنده کرد

تار  به  تارم    همه  تابنده کرد

سوختنم داد   به جانم  جــــلا

عـشق اگر بود چـــــرا شد بلا؟

تا  به  ابد حالِ"رسا" خوش  بوَد

تاچو توعشقی به کــنارش بوَد

ما آلت دستیم

 ما دل زهـمــه خلق بیک باره شکستیم

بیراهه زدبم و دل عـــــشاق شکستیم

ما دل به قـــضا داده ودلبسته و بی تاب

آتشکده بودیم و لب خویش ببــــسـتیم

شدسوختن و ساختن آوازهء این عشق

گفتیم که با  عشق ز  اغیار گسستـیم

بردیم دل خویش به مهمانی چـــشمان

کی باورمان بـــود که ما آلت دستـــــیم

ایکاش مرا بود زبانی و توانی زدل تنــگ

فریاد زنم اینکه نه مائیــــم نه  هستیم

ما عاشق  ومستیم و زکس باک نداریم

اما چـــــه کنم ما ز سر  بوته   نرسـتیم

با  هر نگهی لرزه   بیفتد  به تن   مـــــا

ترسم که بگویند که ما هـــــرزه پرستیم

اما  به  خدا   پاک تر از   عــــشق نباشد

این لرزش دل گفت که ما اهل الـــستیم

باور نکند هیچکس این لـــــــرزش دل را

فریادنبینندکه ما عـــــاشق و مـــــستیم

تا  بانگ   "رسا"  گوش   فلک را نکند کر

عشاق بگویند که ما مـــــرده پرســــتیم

گاهی هست و گاهی نیست

من آن دلبر نمی خواهم که گاهی هست ، گاهی نیست

من آن زیور نمی خواهم که گاهی هست،گاهی نیست

نمی خواهم من آن آتش که گرمم می کند گاهی

من آن جانان نمی خواهم که گاهی هست گاهی نیست

نمی دانم چه باید کرد با این روح سرگردان

من آن گلشن نمیخواهم که گاهی هست گاهی نیست

چه حاصل دارد آن گنجی  که داردرنج بی پایان

من آن سودا نمیخواهم که گاهی هست گاهی نیست

ندارم چشم بریاری که هردم میشود رنگی

من آن شادی نمیخواهم که گاهی هست گاهی نیست

نمیگویم که بامن زندگی سازش دهد خودرا

نمی خواهم من آن لطفی که گاهی هست گاهی نیست

دما دم رنج من افزون شود شادی نمبینم

من آن لذت نمیخواهم که گاهی هست گاهی نیست

چرابایدکه دل بندم که رنج نیستی دارد

من آن جان رانمیخواهم که گاهی هست گاهی نیست

نمیخواهد"رسا"آعوش لذت بخش دنیارا

من آن هستی نمیخواهم  که گاهی هست گاهی نیست

خسته و دلگیر و غمین

دل دادم و   بی خــــــیال بودم ز فـــــراغ

چون بلبـــــل سرمست بـــــهاری در باغ

اکنون که شـــدم پیر و   ، بشد بال و پرم

گم شد بخدا عشق وکسی نیــست بَرَم

جــــز  ناله   و    جز  آه   نکردم  ســودی

در پیش رخُـــــم همــــیشه هر جا بودی

من دل به   تو   بستم و ز  خود وارستـم

دانم که بدستت   نرسد   من    دستـم

دیوانه تر   از خویش   ندیدم   در  دهــــر

هرشـــهد به کام خویشتن کردم   زهـر

اکنون که شدم خستــــه و دلگیرغمین

بر دوش شده نفــس کشیدن   سنگین

اما چه  کنم ؟  چاره     ندارم     پـــیرم

اغـــتراق نمیـــــــکنم ز دنیـــــا سیـــــرم

مرگ است برای من شــــب و روز خدا

هر   روز   بُوَد برای مــــــن روزِ جـــــــزا

تو آمدی و به لحظه ای شـــــــاد شدم

از  رنج  زمانه   گوئ ی آزاد   شــــــدم

اینهم گذرا بود و چو بادی  یگذشــــــت

من ماندم این جهان پر دوز و   پَلَــشت

بیچاره تر ار  "رسا"  نیامد بر خــــشت

رسمی به چنین سیاه بر کس ننوشت

آسمانم را دو چشم تو فروزان میکند

منــــکه میگویم تو جانانی  دلــــم از آن توست

هر چه از  روز ازل بودست و  باشد مال توست

هردوچشـــــــمم جای پایت ،کی کنم من ادعا

رورو  شب هرسال وماهم درخیال خام توست

کی توانم مـــــن رها باشم زتو هیــــــهات من

منکه دربندم ،کلیدش بی گمان دردست توست

لب چو مببــــندم فغان آید زچشــــــــمانم برون

هــــــر نفس من میکشم ،گویا هوای آه توست

خـــــنده های تو کـند شاداب روحِ مــــــرده ام

آفریـــــن براین نوازش کز محبـتــــــهای توسـت

آســـــــمانم را دو چشم تو فـــــروزان میــــــکند

سینه ام چون میطپد گویم که خاطرخواه توست

هرچه میبوســــــم ترا . گویا  شوم آشــفته تر

اینـــــهمه آشفتــــــگی از لذت لبــــهای توست

شــکر میــــــگویم که دارم در کنـــــــارم نوگلی

شادی این گل سِتان از قهقه مستان توســت

لحظه ها روح"رسا" با عـشق تو شاداب گشت

من بسرریزم همان خاکی که جای پای توست

مهمان

در سینه نشاندمت که پنهان باشی

چون ماه بسینه ام درخشان باشی

نشناختـــــــمت دریــغ از  آن  دارم

ایکاش به سینه ام تو مهمان بودی

محرم

ای کاش که اشک چاره سازم می بود

یــــا آه حـــــــریف دل زارم مـــــی بود

 نالیدم و ســــــوختم   ، اثر کی دارد؟

ای کاش که محرمــــی کنارم می بود

خانمانسوز

گفتم که فراموش کنم عشق ترا

آن آتش و سـوز خانمانســـوز ترا

از یاد برفت هـــــرچه در یادم بود

امـــــــا چه کنم نبردم از یاد تـرا

آتش و سوز

هرچند که داغت به دلم هست هنوز

این داغ  نمودست شبم را چون  روز

دلشادم از  اینکه  تا  ابد  می سوزم

ای وای اگر نبود   این آتش  و   سوز

رحمت خدا

داغ در دستم و گوینـــد که این تعـــــمت اوست

سینه می سوزد و گویند که این حکمت اوست

هرچه دادست اَمانیــــــست، دلم می ســـوزد

بازگویند بکن شــــــکر که این رحمــــت اوست

من ندارم گله ای ، شــــــکوه کـــــند دل ازمن

که چرانیست دلی شــــاد،که درقدرت اوست

مادرم گفت بکن شـــــکر خـــــدا، مــن کـردم

چون بگفتم که چرا؟گفت که ازنـــصرت اوست

چـــــشم چون باز نمودم دلم ازخــــون پر شـد

نیست جـــــانی زغم آزادکه این فطـرت اوست

بگـــــمانم که اگر غـــــم نَبـــُــوَد نیـــست خدا

این همه درد و محن زیبدهء  شــوکت  اوسـت

لاجــرم  درد بـــــود حکـــــمت حـــکم ازلـــــی

چه غلط ها بکند پشه  ، که این همت اوسـت

لـــــب فرو  بند  "رســـــا"   بار گناهـــت نفــزا

هرچه گوئی  بگویـــــند  که  از  عزت  اوســت

تلخی لب

بنــــشین با منِ بی دل به نگاهــــم بنـگر

اشک را   در پسِ   مژگانِ   پر آبم   بنـــگر

گـــرچه  آنقدر فرو  بردم و   خوردم غم  را

تو  مرا  ،  با  نگه مرده    و خونیـــــن بنگر

تـــو مپـــــندار کــــه لبخند زدل مــــی آیـد

تلــــخی لـب ز  شِکر خندهء بی جا  بنـــگر

لب چو  بربســتم و  بردم  به درون دردنهان

تو  ز  آتش که گرفتــــــست به رویم بـــنگر

گرچه همچون من وما میخورم ومی پوشم

تـــــو به آن لـــــززش بی تابِ درونم بنــــگر

تشتِ خونین بسرم نیست ولی میــسوزم

گرچـــــه این دردنهان است به رویــــم بنگر

آتش سُرخم و    گه گاه   زند   شعله اَکی

تو  از  آن شعله به دریای شـــــــرارم  بنگر

چه بگویم؟ چه کسی ســـوز دل کس داند

ظاهری هست و شِکر خنده. به اینـها بنگر

سوخـتـــن بود مرا حاصل ایــن عمر گــــران

بهتر این اســت. بـه این سوزو گدازم بنـــگر

هرکــــجا رفت"رســــا" آتش دل با  او   بود

لحظه هایــــــش ینگر ، آتـــــش آهش بنگر

شب زنده دار

مرازشام مترسان که زنده دار شبم

که روز درتب و تاب و پناه دار شبـــم

اگرغروب بچشم همه غم انگیزاست

فرح فزاست نگاهم که پاسدار شبم

دلی که پرزخروش است شب نیارآمد

مپرس از من بی دل که راز دار شبم

سکوت مرهم درد  و  دوا و  درمــانم

به مثل آب و  هـوا من نیاز دار  شبم

عجب نباشداگر روز دل غمین باشم

برای بردن لذت در انتـــــظار شبــــم

شب است آنکه مرامیبردبشهرسکوت

درآن سکوت ندانی چـــه بیقرار شبم

مرادلیست که درشب بآسـمان برسد

درآسمـــــان خدا  هم گلایه دار شـبم

بروز نیـــــست مرا فرصــــــت ترا دیدن

سزاست گـــرکه بگوئی گناهکارشبم

چو روز لرزه  فتـــد بر تنم ز هر نگهــی

زمان چومیگذرد .در خیـــال خام شـبم

مرادلیست که لزرد به سینه، بی تابم

شراب نیست علاجم که کامکارشـبم

"رسا" بسوز شب وروز ،خواب وبیداری

تو گفته ای که هم عمر وامدار شبم

تب و تاب

یادِ تو هــــمدم شبهای منست

مونــس رنج و تب وتاب منست

هر جـفائی که ز هرکس دیدم

چون توآئی همه ر ا بخـشیدم

در   دلم جز تو   هــوائی  نبوَد

سر من گرم به جائــــی نَبُــوَد

گرچه رفتی ومرایادت نیــست

اینهمه یادِتودر یادم چیــــست؟

گرم یادتوأم و مســــت وخراب

شد"رسا"در ره عشق توحباب

لیک

گرچه موی سر من گشت سپید 

لیک جــــــز روی ترا دیــده ، نـدیـد

گرچـــه با دورِ زمان ســـــاخته ام

لیک بر بخــــتِ   بَدَم    تاختــه ام

گرچه کـــس نام تو از من نشنید

لیــــــک آتش .شرر ، ازمن دزدید

گرچه امیــد به دیدارت نیــــست

لیک جزتو هوسی در سر نیست

گــرچه از دوری تو ســـــوخته ام

لیک جز عـــــشق نیاموختـــه ام

گرچه با وصل"رســــا" بیگانست

لیــــک دیوانه تر از دیوانــــــست

الهی به امید تو

الهــــــی دل به امــــید تو بــــــستم

بجــــــز توکی   ، کسی را میپـرستم

الهــــی درد  و    درمان تو   هـستی

امیـــــدو جان و    ایمانـــم توهستی

الهـــــی یـــــادتـــــو  روح و  روانـــــم

توئـــــی روشنگرو جـــــام جــــهانــم

الهـــــی گرمی جانـــــم تو هــستی

صــــــلاح توست هر بالا و   پـــستی

الــــــهی آتـــشم از هیمهء   توست 

نـــــشان زنـدگی آئیـــنهء  توســــت

الهـــــی جان بــــه فرمان تو هستم

من آن رندم که فـــــــربان تو هـستم

الهی دردلم ســــاکن تو هـــــستـی

اگر باشد کـــــسی اول توهــــستی

الــــــهی جزتو همـــرازی  نـــــــدارم

بجـــــر تو مــن هـــــم آواری نــــدارم

الهی خادم کـــــوی تــــــو هــــستم

دوچشــــم خـــود  به درگاه تو بستم

الهــــــی عاشـــــقم بــر بنـــــدگانت

بـــــــه قـربان زمیـــــن و آســــمـانت

الــــــهی آنـچــه را دادی ترا شـــــکر

زبانــــــم لال باشــد  گر کنــــــم کفر

الهی لحــــــظه ای بی تو  نباشــــم

بجـــــزمـهرت به دل نوری نپاشــــــم

الهــــــی شکر هر نعــــمت که دادی

وزآن عـــــشقی که در جـــانم نهادی

الهی سیـــــنه ام لبریز عشق است

مرا باور بـوَد این سرنوشت اســــــت

الهـــی زاده گــــــشتم در نهــــــایت

"رســـــــا"باشدرضا تا بی نهایـــــت

زوز و جبر

مـــــــرا با  زور و با جبـــــر  آفریــــدنـد

خدا  داند  خـــــداشان خوش نــدیدند

مـــــرا در  دامِ   دنیــــا   بند  کــــردند

دلــــــم   را  پر  ز  خون  و درد کردنـد

کسی پرسید  از آنها سبب چیست؟

چه حاصل بود؟یا  تقصیر  از  کیـست؟

زمــــانی بس فراوان داشـت،  ایکاش

صلاح دیگری می داشت     نقــــاش

ولی گویاکه کار از کار  بــگذشـــــــت

خداهم گفــــت بهتر زین نمی گشت

گهی خواهـــم  نگویم شـــــکر امــــا

هـــــزاران شکر می گــویم   به الـــه

دلــــــی داده به من لبــریز از  مـــــهر

که هرجنبنده ای   میخواند  از  چــهر

همین باشـــــدمـرا لطـــــف خدائــی

که باشـــــم من رها یا که "رســائی"

من از چه قماشم؟

هرچند نداننــــد که من   از چه   قُماشم؟

خود نیز ندانم که چه بودم که   چه باشم

بهتر بوَد از خویش نپرسم که ،که هستم

زین بیش ندانم که،که بودم که،که هستم

رازیست مـیان من و   آن خالق گـــــردون

او داندو  من دانم و  یک سینه ء پُــــرخون

آواز چه حاصـــل؟ که گذشتست زســرآب

تقصیر زمن نیست . که بودند همه خواب

آن به که خود  آزار  نباشم ، نکـــشم درد

رخــــساره ءکنم سُــرخ ، نبینند  رُخِ   زرد

صد همـــــچو منی آمده   و   رفته ز  دنیا

گویا که همین است "رســــا"  عاقبت ما

فریاد و فعان حــاصل نادانی و جهل است

هرچندنصیحت بهمه ساده وسهل است

غم پنهان

مکـــــن منعم ، که دَردَم را نــــدانی

غم پنـــــهان ز رخسارم نـــــخوانی

مرا دردیست همچون کوه الـــــوند

ندانی تا نباشی انــــــدر آن بنــــد

دلی دارم زآتـــــش پر تـــب و تـاب

ولی از مهر همـــچون تکه ای ناب

به دل یک ذّره غل و غـــــش ندارم

هــــوس دارم چو باران هــــا  ببارم

نباشم همچوسنگی سخت وبیجان

و یا همچون کویری خشک وســوزان

چرامن این چنیم این عجب نیـــست

زتاریکی سپیدی بی سبب نیـــست

مرا در  شـــــام  تاریک  آفـــــریــــدند

سپیدی در ســـحرگاهم   نـــدیدنــد

ولی پـــــایان تاریکی سپیدی  است 

چراغ راه شب تنــــــها امیدی  است

جوان بـــــــودم جـــــوانی را نـدبـدیم

ســرورش را ز این و  آن  شــــــنیدم

من از خس شــــــــــاخهء گل افریدم

سیـــــاهی دادم و دل ها را خــــریدم

همه داننـــــد"رســــا"دلبان خوبیست

خداندا چو من دیــــوانه  گو   کیست؟

مستی من

تو ببین صورت من،مستی من پیدا نیست

گرچه آتش رده ای ،شعلهء آن پیدا نیست

مـــیروم نرم و  سبکبال بمانند  نسیــــــم

از شــــرار نفسم،گرمی مــــن پیدانیست

من گل ســـــرخم و از داع ســـخنها دارم

لب چو  وا  میکنم این داغ ازآن  پیدانیست

ماه شد همدم  شب هاو صبا همدم صبج

فرق بین شب و روز و ســحرم پیدا نیست

ناله گر آید  و  ره وا  بکـــــند از دو   لبـــم

هیچ فریاد گر در دو جهان  پیدا نیــــــست

گر بگــــــویم که چه ها آمدو آمد به سرم

دگرازمن به جهان نام ونشان پیدا نیـست

دل بیــــدرد بگوینـــــد نباشـــــــد به جهان

لیک درهردوجهان چون غم من پیدا نیست

لحظه ای نیست دگر حسرت دیدار "رسـا"

اندرین دیر دگر رســــــم وفــــا پیدا نیست

به خیال دگری

مــن به یاد توأم و  هســـت رُخم بادگـــری

وه چه سوزیست که من ساخته ام بادگری

نقش تو لحظه ای از خـاطر محـــزون نـــرود

خاطرت هســـت ،به جای تو ،بجـای دگری

من شب و  و  روز ترا در برخـــود می جویم 

نا امیدانه گذشتم زسرای توکه یابم دگری

من ندانم بچه کاری و  چه حالی اکــنون

آتش وداغ تو اندردل من،خنده برای دگری

تو جفا کار نبودی،چه شد این پیـشه ء تو

منِ بیدل ز جفای تو برفتم  به  کنار دگری

خواستم تــا که فراموش کنم یاد  تــــــرا

زین سبب ،پاک شدم .همدم و  یار دگری

می شنیدم که هــــوای منِ بیــدل داری

دیرشد.  دیر، که هســـتم به کنار دگری

یادِ  آن روز  که عاشق بُدَم و  مست بُدی

حالیا مـــستی من ، قـال و مـــقال دگری

نیست شــــادی به دلم  از گذرِ  این عمر

دل به  جای  دگری،روی  به  جای دگری

بین که امــــید ندارم به ابد هــمچو   ازل

مـیزنم پرسه بمانندمگس برسربام دگری

آخرالامر"رساا"  آتش تو  هــــمچو  هوا

گر بیـــائی به فروزد  به سرای   دگری

تو بدان

رشته را هرچه کنی پاره، نکردم تو بدان

دردل بیخبرم هستی و هستی تو بدان

عشق دارم بتودرسینهء تنگ ودل خویش

می دَرم سینه خوددرغم حـرمان تو بدان

رَخت بربسته هوس ازسرکویم عمریست

آتشی هست فروزنده به جــانم تو بدان

من زکویت نروم تا که دلــی هســت مرا

به تو بفروخته ام دین ودل و جان تــوبدان

توخریدارنبودی دل بی تاب وغلط میگفتی

منِ دیوانه خریداربُدم آتش هجران تو بدان

با نگاهم غم دل را  به توگفتم  افسوس

شایداین عشق بگیردسروسامان توبدان

حاصلم هیچ نشدجز شب  وبی فردائی

شده روزم همه درخلوت وپنـهان توبدان

تابه امروزخداهم به"رسا" لطف نداشت

من درابن داغ شوم یوسف کنعان تو بدان

خداوندا تو از من رو مگردان

خداونـــــــدا چه سان شاکر نباشم؟

بــــــه شکر نعـمتت قادر نــــــباشم

نــمـــــی گویم ز   الطافـــــت خـدایا

هرآنــــــچه داده ای بودست    برجا

دلــــــی دادی ز وصفــــــــش ناتوانم

سلامت داده ای بــــرروح و جـــانم

زپـــــــستی بر بلنـــــدیها نشاندی

زگردابِ بــــــلابیــــــرون کـــشاندی

مرادادی شعورو عـقل و احــساس

دو چشمانی مثــــــال دُّر المـــاس

نــــــشاندی بر زمینت باســـخاوت

نکردی ذرهّ ای برمــــــن خساست

مرا بـــــرکار خـــــود مأمـــــورکردی

بهر کاری مـــــرا مسئـــــول کـردی

نــــــهادی اختیارم در کـــف خویش

اگر خواهم که باشم گرک یا میش

اگـــــر کــــــردم خیـــانت در امانت -

نــــــکردم از حقیــــقت من حمایت -

اگــــــر روح کســــانی را شکستم-

چوحق دیدم دوچشم خویش بستم

اگر کـــردم زمــــــانی دســـــت انباز

به طبل بی شــــــرافتــــها زدم ساز

اگر آلــــــوده کــــردم دامــن خویــش

اگر چـــــون مــار برهرکس زدم نیش

اگرباناکـــــسان پیمان به  بــــــستم

برآنچه گفــــته ای پیمــــان شکستم

تو روزم را مثــــــال شــب به گـــــردان

به گِردَم آســــــیابِ خـــــون به گـردان

مرا بیـــــن رقیــــــــبان خــــــوار گردان

وگر خــــــــوابم مــــــرا بیـــــدار گردان

"رســـــــا" را لایق رحمـــــــت بگردان

که شـــــرمم ناید از گـــردونِ گـــردان

سایه ام در گذر سایه تو

کاش میشد به تــو پیوند دهد

رشته ای جــــان مرا با دل تو

کاش میشد که شرار دلِ من

بگـــسلد فاصله  را  با  تن تو

کاش میشد  که  ببینم در باد

که نشستست غمم در  برتو

کاش میشد که  قراری  گیرد 

نامِ من  در دو لبِ  بستهء تو

کاش میشد  که  بگیرد   آرام 

سایه ام  در  گذر  سایه   تو

کاش   میشدکه  نبینم  دیگر

اینهمه فاصله  بین من   و تو

کاش میشدکه نگویم ایکاش

جان دهم پیش تو درمنظر تو

کاش  بودم چو "رسا"  دیوانه

تا ببازم دل و  جان  در  ره تو

ترا میجویم

در هـــــمه دهر  بدان   باز ترا    میــجویم

تاخــورد سر    به لحد    باز ترا   میجویم

مینویسم به خدا  ،  بادلِ      پرماتم و درد

تا  بُوَد   جان  به تنم  باز ترا     مـــیجویم

منع من کس نکند این همه فریادو  فـغان

دردلِ  شـــام و   سحر  بازترا   مــــیجویم

لذتی نیـــــست مـــرا دیدن و  بوکردن گُل

در گلـــــستانِ جــــــهان بازترا  مـــیجویم

تن من زاینهمه ماندن بجهان طرفه نبست

تو  شدی دشمــن جان ، باز ترا   میجویم

آتـــش اَر  شــــعله کــشد از بدنِ پر دردم

اندر  آن شــورو   شرر    باز ترا میــــجویم

نَبُوَد همچو منـی بی سروســــامان لیکن

گر شـــــوی خار به جان   ، باز ترا میجویم

بنشین دربَرم و جانِ"رســــــا" بـازســــتان

عمــــردارد چه ثـــــمر؟ باز تـــــــرا میـجویم

مونس و هم خانه توئی

در نهانــــــخانه ء دل آتـــــش ســــوزنده تـــوئی

نیست هم خانه مرا مونـس و هم خــــانه توئی

یادِتو هـــم شب و   هم روز شـــده مهـــــمانم

ازبرای دل مــــــن ساغــــر و     پــــیمانه توئـی

رفت از دســت دلم   وای   از آن دیـده ء  تــــو

مســـــــت و دیوانه منم .عاقل و   فرزانه توئـی

دیده  بـودم که به مــــن گاه نـــــظر میــــــبازی

حالیـــــا رفته ای از خاطر و     افــــسانه توئی

گور  شد سینهء من ، مردهء آن خاطر توســت

هــــــمه دیدند که من شمعم و    پروانه توئـی

دردلم هــــــست هـوس تاکه ببینـــــم رویــــت

گفته بودَست" رســا" صاحب این خــــانه توئی

لشگر جفا

عشق اســـــت که مُـرده زنده میـــــگرداند

عاشـــــق چـه ترانه هــــا ز دل میـــــخواند

بیچاره ازاینروست که بی خویشتن اسـت

صدجامه به تن داردو   بی پیــــرهن است

عاشـــــق به جز از عشق خبر کــی دارد؟

ازدیده اش آتــــــش به رخُش مـــی بـــارد

هرچـــــــند که ظاهرش جهنم زار اســت

دُّریست که در ســـــــینه او گلــزار است

بی عشق جهان نه پایه دارد نه اســـاس

هــــــــرگز نـشود به  هـــیچ معیار قیاس

مــــــن عاشقم و به عشــق خود مینازم

باعــــــشق به لـــشکر جــــفا میـــــتازم

با عشـــق به قلّه ها رســانم سَرخویش

پروانه شوم به شمع گیرم پَر خــــویـــش

آنگاه رِســــــم به عَرش اعــــلای خــــدا

دل را بکنــــــم به پای این عـــــشق فـدا

گـــــوینــــد خــدای عاشـــقان  دل   دارد

سوز و   غمِ  دل نه مــــــرد عــــاقل دارد

اما چکـــــنم که من شدم مردهء عشق؟ 

بی مایه تر از مــــــــن نبود در ره عـــشق

دیوانه تــــر ار"رســـــا" نباشـد در دهـــــر

لبریز شدست کامش از عشق چـــو زهر

شوکران

مـــــــن آن دیــــــوانه ام کــــــز مــــال دنیا

فــــقـــط دارم دلـی  خــــــونیــن و تنـــــها

مـــن  آن بازم که چون  جغــــدان نـــشانم

مــــــن آن تیــــــرم  بـــدورم از کــــمانـــم

من آن سوزم که دلـــــهاجای من نیـست

نمـــــیدانم که هـــستم؟چاره ام چیست

من آن بغـــــــضم که مانــده در گلویــــــم

بجز بــــــا دل سخن باکـــــــس نـــــــگویم

من آن جـــــــانم که بی جــانـان تبــــاهم

یقیــــــــن اینـــــــست؟ این تنــــها گناهم

مــــــــرا دریا نبین ،مـــــــن یک ســـــرابم

بـــــــروی آبــم، امــــا چـــــــون حــــــبابم

مــن آن داغـــــــم که بر دل جـــــــای دارم

چـــــنان چــــون عاشــــقان گل واژه دارم

من آن نایم کــه درمــــن هیچ   دَم  نیست

صــــــــدایم جـــــز نوای ســوزو غم نیست

مـــــــن آن کــــــوهم که درددل می فروزم

خـــــــسی هـــــــستم که پای گل بسوزم

مــــــــن آن رندم که ازرنـــــدی خــــــرابـــم

ســـــــرودی مــــــــانده در لای کــــــتابــــم

من آن قنـــــدم که هـــــمچون شـــــوکرانم

"رســـــا" آتشفــــــشان باشـــد جــــــهانم

دیده چو کارون کردم

لب فرو بستـــــم و بردردِ دل افــــزون کردم

نه غمی فاش نــــمودم نه دلـی خون کردم

بردل خویــــش نهادم غـمِ ناکامـــــی خویش

هرکه پرسیــــــد نگفتم که چــرا چون کردم

گرسرشکی برخُم ریخت نگفتم زچه روست

علتـــــش را به جگر ســــوزی مجـنون کردم

شب چو در بستم و دل دادم  و بگرفتـم مهر

روز رابادل خون همسفر سینه هامون کردم

نیـــــست گوشی که نیوشد غم تنهائی من

زین چنین درد"رســـا" دیده چو کارون کردم

نسیان

چه کنم نیـست مرا طاقت نسیــــــان چه کنم؟

کرده این عشق مرا بی سرو سامان چه کنم؟

یاد آن روزکه باهم ز نگاهــــــی ســــر مست

حالیا نیست مرا ترک دل و جـــــــان چه کنم؟

گرچه بَستَست لبــــــم لیک دلـــــم میسوزد

تو بگو باغم و   این آتش پنهان چــــــه کـنم؟

نیستی ،یاد تو هـر لحظه مـــــرا میـــــخواند

دردهست ، نیست مرا لذت درمان چـه کنم؟

گاه بینـــــــم که تونزدیکی و بوی نفــــست

برده هوش ازسرو غم ازدل وایمان چه کنم؟

رفت آن روزقشنگ و   شـب زیبا افـــسوس

جز سِرشکم نبود هیچ به دامـــان چه کنم؟

آتش اشک شـــــده همدم و  همخانهء من

شده ام همدم و همخانه ء  اینان چه کـنم؟

نیست فرصت که کشم حسرت دیـــدار ترا

مهلتی نیست دگر، این غمِ حرمان چه کنم؟

کو امیدی به فـردای دگر . رفــــت زدســـت

کاش هرگز نَبُدَم گوش به فــــرمان چه کنم؟

با غم خویش "رسا" سوخته و ساخته است

گومگر راه دگر هـست؟جز این ره   چه کنم؟

رنگ سبز چمنی

رنگ سبــــــز چمنی رنگ خیـــــالم با تـــو

رنگ آن روز که در پیــــــش نگاهـــت مُردم

رنگ سبـــــــز چمنی رنگ شــب و  رویأها

رنگِ آن روز که یــــــادت به نهان بـــسپُردم

رنگ سبـــــــز چمنـــی رنگ دل خونیـــــنم

رنگ آن رود که دل بـــــــردی مـــــن   آزردم

رنگ ســــــبز چمنی ریـــــشه دل سوزانده

رنگ آن رود که دل بردی ومـــن خون خوردم

رنگ سبز چمنی رنگ گُلَـــــــش هجران بود

رنگ آن روز که من مثل "رســـــا" پـــــژمردم

                                                                                                                                

دردهای ناگفته

بســـکه سر بسته سخن گفتم و پنــهان کردم

آتشــــــی زد به دلم آنچه  نــــهان مــــی کردم

لــــحظه ها رفت بـــــشد ماه و بشد سال ولی

من زســـــــوز جـــــگرم آه و فغان مـــــی کردم

صــــــورتم راز مرا بر همــــــگان فاش نـــــــکـرد

هرچه می گفت نهان عشق، همان می کـردم

عشــق آنســـــت که در کُنج دلت خـــــــانه کند 

من چنیــــــن کردم و لـــــذت ز جهان مـی کردم

هیچکس نیـست شریکت چــــــو نهان میسوزی

حظِّ این عشق ندانی به چه ســــــان می کردم

خلـــــوتی  بــودو   دلی بــودو  هـــــزاران بیــداد

عــــشقبازی به چـــــنین زنج ز جان مـــی کردم

میشکُــــفتم چــو گُلی از غم و بیـــــــــداد نهان

در درون از غمِ بیــــداد اَمـــــــان مــی کــــــردم

در رَگم عـــــشق چوخون مـــــوج زنان میرقصید

لیک مــــــن عشق درآن دور و مکان میــــکردم

گرچه سخت است ولی لحظهء لذتبخشیست

چونکه دل رفت،جهان عرش گُمان می کـــردم

گرتوانی بــــکنی خـــــلق چنــــــین لـــــذت را

میکنی همچو من آن عشق  که من می کردم

با خــــــودت باش "رســــا" خلوت خــودرا دریاب

گر نــــــمی کردم من اینـکار زیـــــان می کردم

لذت عشق ندارد تکرار

لحظه ای نیــست که بی یاد تو دوران گذرد

سیــــنه را آهِ غم و  نالــــــه و حرمان بِدَرَد

گرچه دل داده ام و نیست دلی در سـیــنه

مرغِ جـــــــان باز به سر منـزل جــانان بِپَرَد

آن زمان را که گذشتـــــست زخاطر نــبرم

بریکی بـــــامِ دگر هیــــچ نخواهــــــم بِپَرَم

لــــــذت عشق همان بود نـــــدارد تــــکـرار

با چنـــــین عشق چنــانم که جهان را بِدَرَم

چشـــــم برراهم و با دیده ء  تَر مُــــشتاقم

همچو آهـــــن که شود سُـــرخ زآتش داغم

هیچکس نیــــست بمانند "رســــا" دیــوانه

دوزخی هست چهان گو به مـــثل در باغـم

خلقت ناجور

در شگفتم ز چنـــــین خلقت ناپخته سری

گـوئیا لقــــــمه نخوردست ز خــــوان پدری

به گمانش که شــب و گردش ایام و جهان

گر وجــــــودش نَبُوَد نیـــــست ز اینان اثری

نیــــست برروی زمین هـیچ وجودی مـوجود

که بدهـــــکار نباشد به چنیـــن نــره خری

بینوا آنــــــکه بود هـــــمدم و هـــم خانه او

چون در او نیــــست ز انسانیت اصلا خـبری

هیچکس نیــــست هم اندازه او در عالم ما

در همه دهر چو او نیست درخشان گوهری

وامـــــــدارند هـــــمه اهل جـــهان بر پدرش

چشــم خود بسته به هر نکه که دارد ثمری

جــــای او عــــــرش بود باقی دنیا بر فــــرش

همچو او نیست دراین کون و مکان نُقلِ تری

گر"رسا" سوخت بدانید در این آتش سـوخت

به خدا نیـــــــست دراین دهرچو او بی پدری

گفتگو با خاطرات

گفتگو با عشق کـــــردم گــشت روشن خاطرم

روی ماهــــــت چون گذشته زنده شددرخاطرم

روزگاری را که باعشــــــقت سحر میشد شبم

جز سرود عشق تو  کی بُد کلامـــــی  بــر لبم

وه چه ساعاتی که خوش بودم نـــهان با یاد  تو

شمع می گشتم به امیدی که ســوزم  پای تو

بانگاهــــی شادمان بودم   تنــــم گُر می گرفت

آن  نـــگه سلول سلولــــم ، به بازی  می گرفت

سالهــــا هستم چو زندانبان حـــفاظ خـــاطرات

کی رهـاگردم؟فقط مرگ است مــــرگ خاطرات

خاطراتت آنچنان عشق تو شیـــرین کرده است

همچوفرهادم دهان باعشق .شیرین کرده است

لذت عشـــــق تو شیــــــرین کرده اوقــــات مرا

عادت شیـــــرین عشــــقت بهتـــرین عادت مرا

تا  ابد در ســینه ام بنــــــشانده ام   نام  تــــرا

کی"رســــا" حــوید به جـــــای نام تـو ، کام تـرا

کو دَم زَنی

دل بدستم بودو دور شهرمی گشتم شبی

بر لبم  آه  فراغ  و   بر  تنـــم  سوزِ  تبـی

آشنا بود ، آشنای من تمـــام  لحظه هـــا

سالها میسوختم هرگز ندیدم هـــمدمـی

این چـه آتش بود کَندَر آسمانِ  مــن فتاد؟

می شود آیا رها گَردم از این آتش  دَمی؟

گاه برجــــانم نــشیند کور سوئی از امید

بی سبب امیدوارم،نیست اینهم مرهمی

سربسراین زندگانی سوخت، تاروپود من

آنچــنان کز من نخواهدماند،حتی خاتمی

من شــرارِعشق رادراین بــیابان دیده ام

آن شـراری راکه کم دیدست اینجا آدمی

سوختــــم بی آنکه بنوازدمـترا ، دردآشنا

هرکسی دارد درون خویش گنج پُرغمی

نانسوزی زندگی پایان نمی یابد"رســـا"

سوختن باشدجزای زیستن کوـ دَم زنی

رنگ ماتم

جگـــــرم سوخت ولــی دم نزدم

به رُخـــــم رنگ ز مــــــاتم نــزدم

هیـــــچکس را نــشدم آیــــنه دار

گرچــــه بودم ز  درون تیره و   تار

حاصــــــلم نیست بجز زردی رنگ

زده بر شیشه دل ، دنیا  سنــــگ

نیست برلب سخنی جزغم و درد

اشکِ حسرت به دوچشمــم آورد

سودِ مــــن ازهـمه عالم  غم بـود

نآمــــــده گشت وجــــــودم نـابود

مرده ام گرچه به ظاهر هـــستم

جای شهدوشکر،حسرت خوردم

همـــــــچومن سود ندارد بــــودن

آهـــــــن سرد چه حاصل سودن

لــــــب کنم باز غـــــم آیدبیــرون

کـــــوزه ای هست پرازغم بدرون

در نگاه هــــــمگان مـــــوج غمم

نه که من سوسن نی یاسـمنم

من به مانند "رســـــــا" میسوزم

چشــم بر رحمت حق میــــدوزم

عشق کودکی

مـــــرا آتش به جـــان زد روزگاری

که گرم ِبازی طــــــفلانه بــــودم

شراری زد به مغــــز استــخوانم

زمانـــــــی کز جهان بیگانه بودم

بهار کودکی شـــــدچون حبابـی

شدم عاشــق عجب دیوانه بودم

دلم را دادم و  هجــــــران گرفتم

نخوردم مـــی،ولی میــخانه بودم

نگشته غوره،ســــربِ داغ گشتم

دراین آشفتـــــــگی افسانه بودم

تنم کوچک ،شـــــرارم جــــاودانه

برایـــــش غنچهء گلخانه بــــــودم

کنون پیرم ولی گرمم از آن عشق

"رســــــا"در عاشقی دردانه بودم

پَرده در

شرابی   گر نباشــد ساغری هــــست

نباشـــــد عاشقی چشم تَری هــست

درایـــن وادی که سرشار از دورنگیست

نباشـــــد شاعری  گل واژه ای هـست

ز بـــد  دیـــــدن نباید  نـــــاله   ســـرداد

نباشد گُــل سِتان ، شاخه گلی هست

خداراشـــکرکن تاجان به تــــــن هست

ســری گر نیست حتما سروری هست

تــــرا آورده اند بــــــا زور ، خـــوش باش

نباشد گر خوشی، خوش باوری هست

نباشــــد دادرس  گـــــویــــا خـــــدایــــا

به هرسیـــــنه نشانِ اخگری هـــست

اگر انـــــسان به عشق آمد به دنــــیا؟

چرا صــــــدخار بر پای گُلی هــــست؟

چه سان پنـــهان کنــم سوزِدلـــــم را؟

درایــن مـاتم سرا   پرده دری   هـست

دلم خوش کرده ام با هـــــیچ و با پـوچ

بجز این ره ،چـــه راهِ دیگری هـست؟

"رســــــا" باید در این سودا  بـســوزی

به کامــت تا ابد شورو شری هــست

دست ِ بی نمک

من از سر تا به پا آتــش گرفتم

من از نامردمـی آتـــــش گرفتم

ندانستم که خوبی راثمرنیست

ز بارِ بــــس گران آتـــش گرفتم

زخود کردم گـذر اندر  ره  عشق

زدست بی نمک آتـــــش گرفتم

ندارم هیچ دیگر تـا به بخـــــشم

ز بـــــــارانِ بـلا آتــــش  گرفــتم

ندارم چـــشم بر دنیای یـــــاران

زچـــشم تنگشان آتــش گرفتم

"رســـا" باید ببازی  و  بــسوزی

مکن شکوه ، مگو آتش گرفتــم

سینه کباب

ماتم این نیست که من پیش همه خارشدم

ماتم اینــــــست که در بند گـــــرفتار شــدم

لحظه ای نیست که فارغ شوم از رنج مـدام

بـــــوده از  روز  ازل  جـــای  من اندر این  دام

تاکــــجا بایــدو    باید که روم   ؟  تا بـــــرسم

تابه گوشش  برســـد  ناله و    سـازِ جَـرَسَم

داده ام  آنچـــــه که باید بدهـــــم در  این  راه

نیست تر   گشتم و ،افتاده ام اندر  ته  چـــاه

خوشدلم چونکــه مرانیست امیدی به نجـــات

دست  و پابسته دراین بازی دل گشتـــم مـات

پُــــر شــــده دفتر و کاغذ  هـمه  از  سوختنم

کارم اکنون شــده صــــــد پـاره جگر دوختـــنم

خنـــده ها برمن و دل میــــکند این چرخ کــبود

گوئیــا همچو منی تا که جـــــهان بــــوده  نبود

نیست در سر هوسی رفته به دل خار بـــسی

باچنیــــن خاروخسی نیــــست مرا داد رسـی

مست بودم شده ام مـــست تر و خانه خــراب

نیست همچون تو"رسا"دردوجهان سینه کباب

سواری تک تاز

در  دلم  بـــود  هـوس تا  که  تــــــرا  بینم باز

درهـــمان کوی و   سرائــی که تومیکردی ناز

وه چه بخت سیهی ، عمر درین حسرت رفت

که نگـاهت به نگاهم بــــدهــد قــــدرت بـــاز

تا بــــــگویم غم خود را و    تو  آنرا  شـــنوی

شــاید آن روز کــــــند روح زجـــسمم پــرواز

آوخ آن  روز نیامد دگـــــرم نیــــــست   امــید

فـــــرصتی نیـــــست دگر عمــــر نگردد آغاز

مــــن دلی داشتــــم و ،  دادم و ،در ماتم دل

مـــــی نشینم به امیـــــدی که بود بنـده نواز

دانـــــم این آتش سوزنـــــده نــــدارد پــایـــان

تاخداهـــــست بسـوزاندو    گوید که بــــساز

مــــن برایـن حــسرتِ خود راغبم و دلبــسته

همــــــه شب برسرکـــویت بنشینم بـــه نیاز

گر ز یــــادم ببری نیـــست شوم همچو حباب

روم آنجا که نباشـــــد دگرم کــــس دمــــساز

یـــــــاد تو داده به شبــهای سیاهـــــم رونـق

هــــــمچو  جُغدم که به شبــها بدهد سر آواز

شـــــــــبِ من پُر بوَد از خــــاطره و خــاطر تو

گرچه دل رفت،ولی هست سری چون سـرباز

سالـــــها خفته به دل رازو ، زبان بستــه بماند

اَندرین راه"رســــا" هست ســـــواری تــک تاز

نوش دگران

آتش به دلم زدی و خاموش شدی

گویابه خیال خود  فراموش شدی

افسوس نشد دهم بجایت دگری

هرچندبه کام دیگران نوش شدی

نطفه ء درد

زدســـــت هیــچکس حــــز خود ننـالم

ز خــــــود صـــــدها گِله در سینـه دارم

فرار از خویــــشتن   یـــادم   نـــدادنـــد

درون  خـــــویش در ســــــوزو گـــدازم

چو شـــــمعم اندرونِ مجلس خویــش

بجــزخود ازکسِ دیـــــگــر نـــنـــالــــم

نمی گـــویم چــــه دارم در دل ریــش

عـلاجی نیـــست براین سوزو  سازم

مــــرا  با نطــــفهء   درد آفــــریــدنــــد

همــــــین بُودَسـت زآن دنیا  جهــازم

چه بایدکرد  گویا  چاره ای  نیـــست

مرا این ســـاختن باشـــــد  صــوابـم

"رســــــا" دارد غمی و مـــی گـدازد

چرا بایـــــد برایـــــن یارب نمــــــازم؟

نالهء سرد

مرا یــــارای گفتن نیـــــست زیــــن  درد

علاجــــش نیـــست صدها نالهء  ســـرد

خداونـــــدا تو آگاهــــــی ز ســـــوزم؟؟؟

ز  آه  سیــــنه بیـــــن  رُخ بـــر فـــــروزم

قـــرارم نیـــــست ،چون اسفــــند سوران

شــــــدم بر بارگاهــــــت چــــشم دوزان

چـــــرا بامن زمـــــانه این چنیـــــن کـرد؟

زمــانه هســــت یک   نامــــردِ   نامــــرد

نکرده روی خـــوش ،رویش ســیاهیست

چه اوضاعیست یارب خوشدلش کیست؟

به روی ما سیه پاشیـــــده   زآن  گَـــــرد

"رســــــا" زین گَرد خون   در  دیـــده آورد

گل نازنینم

نازنیـــــنم آمـدی ؟ جانـــم فـــدای نـــاز تو

چشـــــم بگذارم عزیرم من به زیر پای تـــو

مقدمت باشـــد مبارک جان شیــرین منی

وای می ترســـم بگویم دین و آئیـــن منی

نآمده من را تو مجنون و  پریـشان کرده ای

مـــرگ رابرچشم من مادر توآسان کرده ای

سبـــزی دامان مامــت آرزویم گــــشته بود

لــذت دیـــــدار تو روح و   روانم گشته   بود

صـــــد هزاران نور خواهم زیــــرپایت افکنم

رشتـــــه های مهر رابر آســـــمانت افکـنم

روشنائـی آوری ،آگه نباشی خودچـه سان

زندگی را کرده ای همــچون گلستان زمان

کـــــی رود از خاطرم آن لحظه ها آن یادها

شـــــادی دیـــدارِ  تو  در لحظه ء   دیـدارها

خنده ازدل بردو چشمم راه دیدن بسته بود

گوئیــــا در شوره زارِ دل گلی نو  رسته بود

آرزوی  آخـــــرم  دیدار روی مــاه توســـــت

گر بگویندم "رسا" این آخرین دیــدار توست

خنده تلخ

دل طــــپد در سینه ام آندم که بینم روی تو

از تومیـــــپرسم کـــــجا باید ببینم روی تو؟؟

دل به دستم بود و بی حاصل ترا میخواستم

چون ندیـــــدم روی تـــــو اورا به دور اندختم

تاشـــــنیدی آمدم رویت زمن پوشــــانده ای

چون دلت آمد؟ چنین در غم مرا بنشانده ای

انتظارت را کشیدم تاکه شـب بر من گذشت

برلبِ خورشـید دیدم خنده تلخی نــــشست

با چنـین حالـی دوصد شب بی رخ توروز شد

گـــــوئیا چشمم به راهــت دیدهء بی نور شد

چون توکردی با"رسا"؟حالاچه میخواهی ازاو

رفته از دستش توان و   نیســت دیگر آبــــرو

دیوانه اینه

زنـــــم بردیده تـــا دیــــگر نبــــینه

ســــزای این چنین دیــــوانه اینـه

تو را  او دید و من دیوانه گــــشتم

نیَم دیــــوانـه مــن ،دیـــوانه ایــــنه

ندانــــستی تو، او دیـــوانه ام کرد

من عـاقل بوده ام دیـــوانـه اینـــه

نپـــرس از من ،بپرس از دیدهء من

چه مـــی پرسی زمن، دیوانه اینه

شــــــرابِ تلـــخ میریزد به کامـــم

شدم مدهــــوش مـن ،دیوانه اینـه

"رســا"کم گوی خود تقصیــر داری

تو مجنونی  ، مــــگو دیــوانه اینــه

آغاز ِ بی پایان

بی تو با عـــــشق تو بودم ســـالها

بی تـــــــو بایادت بگفتـــــم رازهــا

بی تو بودم لیـــــک باتو زنــــدگــی

کــردم و . لب بــــستم از اسرارها

بی توکی بودم ؟همیشــــه بامـنی

بر نیــــــازم کـرده ای بـــــس نازها

بامنــــــی در خواب و در بیــــداریم

با خــــــیالت می کـــــنم پــروازها

با توکـــــردم زندگانـی لحــــظه ها

هــــــم صــــدا بودیــــــم در آوازها

باتوسرکردم به حسرت عمرخویش

با تو بــــودم بی خیال از ســـوزها

تا"رســــــا" باشد  بباید سوخـتن

نیـــــست پایانی بر این آغــــازها

بل بارها

رنج مــــــن آنست کز تو دور ماندم ســـالها

دیدمت در خواب و  بیـــداری نه یک بل بارها

گرچه گوشـــــم آشنا هرگز نَبُد با تغمه ات

لیک بادل مـــی شنیدم من نه یک بل بارها

باورم شد داستانهای نهانی هست عشق

چونکه با خونم اَجین گشته نه یک بل بارها

رفته ام  از  کوی  تو بی آنکه بشناسی مرا

حســـــــرت آنــروزها دارم   نه یک بل بارها

باز دیشب آمدی در خواب دوشـــــینم دریغ

در نیــــازم دیدی و  رفتی   نه یک بل بارها

سینه را گر یشکفم جز  درد  کی  آیدبرون

امتـــحانها  کرده ام او  را   نه یک بل بارها

بهتر آن باش "رسا" گیرم سرخودرابه پیش

رفته ام این راه و برگشتم نه یک بل بارها

آینـــــه دیدست دردم   را درون   دیـــده ام

خویـــشتن را میزنم آتـــش نه یک بل بارها

کــــی شود باور تـــرا؟ زین آتش پنهـان من

سوختـــم زین درد  ناپیدا نه یک  بل بــــارها

الغرض این سوختن باشدبکامم همچوشهد

گر نباشد ،مرده ام ، زین غم نه یک بل بارها