هزاران بار مُردم

عشق را برمن قبا کن

حسِ غم و درد

آغشته درد

چرا من آتشم ،تو سردِ سردی؟

به دردآغـــــــشته ام ، کی چاره کــردی؟

ندیدی ناله هایم آه گشته؟

چو تـسبیحی به پــــشت هم نشــسته؟

چرا بر آتشم آبی نپاشی؟

چـــــرا بر درد مـــــن درمــــــان نباشـی؟

نمیدانی که نالیدن زدرد است؟

غمِ آئیــــــنه از رخــــــــسار زرد اســـت؟

دوصد دل برده ای،فارغ چرائی؟

دوصــــــد را کـــــــشته ای ، فــــارغ چرائی؟

نمیدانی تقاصی داره هر کار؟

شــــــوی خـود روزگاری هــــــم گــــرفــــتار؟

بیاو ،رسم و راهِ دیگری گیر

جــــوانی میرود ،گــردی تــــــو هـــــم پیر

شوی آنگاه آتش پای تاسر

نباشــــــد یک ازیــــن عـــــشاق، در بـَــــر

"رسا" گوید نکن نامردمی بیش

زنی آنـــــــگاه خــــــود بر خویــــــشتن نیش

رسم عاشقی آموختن

این چه رسمی بود ، عـــشق آمـــــوختن؟

تاب و تب باشد مـرا،درعاشقـــیها سوختن؟

میدهی یادم بسوزم در غم و هجر و فراق

وانگــــهی لب را ز فریاد و فـــغانها دوختن

دلم جائی ندارد

در تب و تاب

زسوز عشق بی تابم خدایا

گهی آتــش گهی آبم خدایا

ندارم همدلـــی تا راز گویم

چو شعله در تب و تابم خدایا

دلم خوش کن

نومیدم من از تو

زبس گفتم زتو، خود گشتم از تو

به ســــــــر رفتم به پا برگشتم از تو

نمـــــیدانی تو قـــــــدر مـــــهربانــــــــی

چنــــــــان کـــــــردی کــــه نومیـــدم من از تو

ســــــر باز زدم

سر باز زدم زعقل و، دیوانه شدم

در بارگه عــــشق ، نوانـــــخانه شــدم

پرســــــید یکی ،چه کـــرده ای با دل خویش؟

گفتـــــــم که ، من عقل دادم افـــــسانه شــــدم

شراب عشق

شــــراب تلخ نوشــــــم داده ای تو

غم دنـــــیا به دوشـــــم داده ای تو

نمــــــی پرسی زکس حالِ منِ زار

چـــــــرا در بندِ غم هستـــم گرفتار

چنان سرگشته ی کویت شدم من

چو تاری بسته ی مویت شدم من

نباشــــد جای مـــردن ، مرده ام من

جگرخون گشته خونش خورده ام من

نمــــی دانــد کـــــسی تا دل نــداده

نخـــــــورده خون دل را جـــــای باده

ندیــــــدن کـــــــی بود ماننــد دیدن؟

نخـــــوردن کــی بود همسانِ خوردن؟

دلِ بیــــــــمار میدانــــــد غــــم مـن

جــــــگر خون گشته داند مــاتم من

"رســـــا" با بــــیدلان هـمراه گشته

کـــــه او از راه دل ،گمــــراه گـشته

شهر عاشقی ها

صبوری کن

چو گفتم عشق، گفتی تو صبوری

بگفتم آتــــــشم ، گفـــــــتی صبوزی

چو دیدی درد مــــــــیســـــوزد تنـــــم را 

به من گــــفتی صـــــــبوری کن صبــــــوری

گریه کردم

زدل بردی توانم ، گریه کردم

زتن روح و روانم ،گریه کردم

چنین نامردمی دیدم ، دریغا

تو رفتی در نهانم ،گریه کردم

آخرین سخن

مرا درد جگر ســوزی به تن بود

کجا دلداده ای بَهرت،چـــومن بود؟

زبیدادی که کردی سوخت جانم

برو این آخرین از تو،ســخن بود

مشتاق

ندانستی شتابم را به دیدار

ندانــستی تو نوری در شب تار

ندانـــستی اسیر بــــــسته دامـــم

ندانــــستی که مــــــشتاقم بـــه ایـــــنکار

آتش هنوز در دل ماست

دلـــــم نشسته به آتش ،چه ســــــود از بودن؟

نبود در غم دوریت یکدم آسودن

چـــــه یود زین همه ناله که بر لبم جاریــــست؟

غم تو تا ابدالدهر بر دلم باریست

هـــمیـــــــــشه ناله زدم از درون و ، نالیـــــدم

بجز فراق تو در دیده هیچ نادیدم

امیــــــــدِ دیـــدن تو مــــــــرده در دلــــــم اکــنون

عجب مدارشدم همچو لاله ی پرخون

به خویــــــــش گــــــویم ونالم،چه بد بـــسرکردم

همین دوروزه ی دنیاببین هدرکردم

دلم خوشـــــست که آتــــــش هنوز در دل ماســت

دل"رسا"ست چو آتشکده ،درش غوغاست

اسیر سینه چاک تو

دل بـــــی صاحبم ،صاحــب تو بودی

دل بــــی طاقتم ، طاقـــت تو بودی

ندانستی که صاحب خانه هستی؟

تـــــمام راحتم ، راحـــــت تو بودی

هزاران کشته داری

هزاران نقش ار رویت کشیدم

گلستانی ز گیسویت کشیدم

زعطر ســـوسن و از یاسمنها

هلالــــی جای ابرویت کشیدم

هوس دیدار....

مرا شب تا سحر یادت انیسم

برایــــــت از دل زارم نویــــــــسم

فرستــــــم هـــــــمره باد ســــحرگاه

نویــــــــسم من به دیدارت حریصــــــــــم

اسیر سینه چاک

مگو باکس که بهر هم هلاکیم

مگو باکس اسیر سینه چاکیم

چنین عشقی نباشد باور کس

بگو در پای هم ،چون ذره خاکیم

کی خبر باشد ترا؟؟

برده ای دل را زدستم ، این هنر باشد ترا

میگذاری زیر پایت، کی خبر باشد ترا؟؟

آتشِ خاموش را بر جان ودل سوزان کنی

گوکــجا زین آتش سوران اثر باشد ترا؟؟

باری و برت نیست

تخته تابوت

زبس از زندگانی خورده ام چوب

شدم چون چوبِ سختِ تخته تابوت

نمـــی آید دگـــــر دردی، به جــــانـــم

بــــــلد گشتـــــــم گــــــذر از درد را ، خوب

زندانی

برای عشق بد جوری صبورم

از آن ترســـم فروپاشد غرورم

شــــدم زندانی تنهائی خویش

درین زندانِ سردو سوت و کورم

زبس دیدم

زبس دیدم، شنیدم ،غصه خوردم

خــودم را دست تقدیرم سپـردم

شـــدم از زندگانی پاک خـــسته

زبــــودن روز .روزش را شـــمردم

آنچنانم میزنی

میشوی آتش، به جانم میزنی

گاه َگَه  زخـــم زبانم میزنی

میبری مـــن را به دنیای خیال

لیک آنجا هم چنانم میــــزنی

تو میدونی

تو میدونی دلم بی تو چه تنهاست

درون سینه ام بد جور غـــــوغاست

تو میدونی که مـــــیسوزم در آتش

نمی دونی که درد از دیده پیداست

مرغ پر شکسته

نپرسیدی ز بَعدَت در چه حالم

شــــدم دیوانه ای در هـر دو عالم

قفـــــس بـــــشکسته اما من اسیـــرم

شکـــــسته هــــــمچو مرغی هـــــر دو بالـم

من به دنبال تو هستم

یکــی گفــــــتا که باید گوشــــــه گیری

بدین حــــالـــی که می بینم اسیری

نمیدانـــــست دنبال تو هستم

زاکنون تا زمان مرگ وپیری

بیا تامن بگویم

بیا تا من برایـــــــت قصه گویم

هزاران درد را سر بسته گویم

بیا تاگـــویم از دل داستـــــانها

ز امــروز و  زدیــــروز و  زفردا

بیا تامن بگویم شور مستی

ازین دنیای پُر بالا و پستی

بیا تامن بگویم راز شب را

بگویم آتش سوزانِ تب را

بیا با مــــن دلی دیوانــــــه بینی

زعشق و عاشقی افسانه بینی

بیا بامــــــن سرشک دیده بینی

شـــــراری ســرخ در آئینه بینی

بیا بامن مـــــرو با خوش نشینان

مــــشو بازیچه ی بالا نشـــــینان

بیا بامن لباس عـــــــشق تن کن

چو ابراهیم باش و بت شکن کن

بـــــیا بامن شرار خشک و تر بین

من دیــــــوانه را دیوانــــــه تر بین

بیا بامـــــن "رسا" را دیده تر بین

زمجنون حال و روزش را بَتَر بین

تالاب درد

اگر دیدی مــــــــرا خنـدان و شـــادان؟

چو خورشیـــــدی مـنور گونه تـــابان

مبـــینم این چــــنین . تالاب دردم

هزاران غم بود در سینه پنهان

غم رنگا رنگ

بیا من سفره ی غم دارم امشب

دل دیــــــوانه را کم دارم امـشب

غمِ ســـــرخ و ،غمِ آبی، غم ِ زرد

هرازان رنگ و وارنگ دارم امــــشب

کجائـــــــی؟؟

کجا هستی خبر از تو ندارم؟

دلم پیش تو مانده، دل ندارم

کجا هستی زهجران میفروزم؟

دلی دیوانه ،جانی پر ز سوزم

کحا هستی مکن اینگونه زارم؟

تومیدانی بجز تو کس ندارم

کجا هستی دلم درسینه پژمرد؟

زبسکه در غمت خون جگر خورد

کجا هستی ندارم دیگر آرام؟

نمیخواهم بگیرم از لبت کام

کجا هستی بیا یک لحظه پیشم؟

بزن باصدزبان بر سینه نیشم

کجا هستی دگر دیوانه گشتم؟

زخون دیده صد نامه نوشتم

کجا هستی جواب نامه ام کو؟

شدم صیاد و هستی بچه آهو

کجا هستی گریبان چاک کردم؟

زخون دیده رُخ نمناک کردم

کجا هستی "رسا" را سیل غم برد؟

زمین و آسمان زین غصه افسرد

سردر گریبان

خطا دل کرده ، دیده گـــــــــشته گریان

چنان گرید که دل گـــــشته پشیمان

هـــزاران بارچوبِ دیده دل خورد

نشد اینگونه سر اَندر گریبان

ساز نا هم آهنگ

به مـــن سر دادی و ، ســــامان به یارم

کنون با بخـــــــت خـــــود در کار زارم

زند هر لحظه سازی نا هم آهنگ

که بسته زندگی راه فرارم

درمان درد

کاش میـــــشد خانه آبادان کنم

سالهای رفــــــته را جبران کنم

آنچنان در آتـــــــشم افکنده ای

سخت باشد درد را درمان کنم

دلبری گل

دلبـــــری را گل ز تو آمــــوخته

زآتـــــشش شبنم به یکجا سوخته

میفـــــشاند عـــــــطر و مـــستی آورد

او گلــــــستان را چیــــــنن افـــــروخـــــته

باریدن که بد نیست

چنین رنجور بودن مصلحت نیست

اگر چه راه دیـــــگر دل بلـد نیست

هـــــوس دل کرده ،دیـده اشکریزان

به غمزه گفت، باریدن که بد نیست

دشمن نهان

درون سینه ام دشمن نهان است

من اندر آتشــــــم او شــــــادمان است

زدرد و رنــــــج مـــــن او غــــــم نـــــــدارد

مــــرا  کَردَست پیرو ، خـــــود جـــــوان اســـــــت

تو مهمان دو روزی

نگفتـــــی هست عشـــــــقت خوان یغــما

تو مـــــــهمانی دو روزی در دل مـــــا

فـــــــتاده از رُخَت اکنــــــون نقابت

دگر جائی نمانده بهر حاشا

غرق رویا

ترا دیدم،رقیبم در بَرَت بود

بــــروی شانه های او سرت بود

دو چــــــشمت بسته بودی غرق رویا

خیـــــالت مــــــثل من او عاشـــــقـت بــود؟

مجرم و متهم

خدایا دیده می دادی،  و یا دل

که دیده کار دل را کرده مشکل

ز راه دیده دل گردیده مجنــــون

که مجرم دیده باشد متهم دل

تو ای مهتاب با من کن مدارا

تو ای مهتاب با من کن مدارا

زیارِ من خبر هائی رسیده

دل دلبر تو گوئی نرم گشته

نشانهائی و، خطهائی کشیده

تو ای مهتاب امشب سَروَری کن

تو شام تیره ام را روشنی بخش

که بینم روی ماهش ،با دلی سیر

کشم برروی دیده، از رُخَش نقش

تو ای مهتاب دانی حال و روزم

هراران شب انیسم بوده ای تو

به تو گفتم زدرد سینه سوزم

چنان سنگ صبورم بوده ای تو

تو ای مهتاب از یادت نرفته

چه شبها تا سحر بیدار بودم

شکاینها به تو میکردم از عشق

طبیبم بودی و بیمار بودم

تو ای مهتاب چرخ آهسته گردان

"رسا" آشوبِ دیگر دارد امشب

مثال دیشب و شبهای دیگر

دل پر شور و حالی دارد امشب

اشک دوست

نکردی مهر

همدستی دل و دیده

خو گرفتم

بــه آتش باز ی دل خـــــو گرفتــــــم

دوپـــــــا ازغم بـــــــغل زانـــو گرفتم

بجــــــز سازش نـــــدارم چاره دیگر

کـــــه آتــــــش پای تا ابـــرو گرفتم

قرض دو روزه

آتش زدیمش

اگر دل بود ؟ ما آتــــش زدیمش

به پیش این و آن آتـــش زدیمش

که عمری آتشش سوزانده ما را

چنان چون کرد، ما آتش زدیمش